Σαράντα Κάμαρες

Σπήλαιο πολύ γνωστό στους κατοίκους που θεωρείται πολυδαίδαλο και αχανές, όπως δείχνει και το όνομά του. Το1994 προβλήθηκε στα ΜΜΕ όταν τρία παιδιά χάθηκαν στη σπηλιά και τελικά τα διέσωσε η Πυροσβεστική μετά από τέσσερις ώρες. Έτσι πληροφορήθηκε και ο ΣΠΕΛΕΟ την ύπαρξή της και οργάνωσε αποστολή στην περιοχή.

Η πρόσβαση στη σπηλιά γίνεται με απόκρημνο ασαφές μονοπάτι. Η είσοδος είναι ελλειψοειδής, ύψους 2μ. και πλάτους 3μ. Εσωτερικά η σπηλιά είναι οριζόντια με έναν κύριο διάδρομο μήκους περίπου 100 μ. χωρίς σημαντικά παρακλάδια και έτσι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πολυδαίδαλη.

Ο διάδρομος αυτός κάθε 5-10 μ. διευρύνεται και σχηματίζει διαδοχικές αίθουσες – «κάμαρες» κατά τους ντόπιους, ποικίλων διαστάσεων (η μεγαλύτερη έχει δάπεδο 10x 10 μ. και ύψος 5 μ.). Οι κάμαρες μερικές φορές συνδέονται μεταξύ τους με στενά και δυσεύρετα περάσματα και αυτό είναι που κάνει τη σπηλιά φαινομενικά πολύπλοκη και μπορεί κανείς να χάσει την έξοδο.

Γενικά όμως είναι βατή, και μόνο σε ένα σημείο χρειάζεται απλή αναρρίχηση. Αρχικά κατευθύνεται νότια και λίγο μετά το μέσον της αλλάζει κατεύθυνση και στρέφεται δυτικά. Τελικά κλείνει σε στενά σημεία που δεν χωράει το ανθρώπινο σώμα. Στην οροφή της τελευταίας μεγάλης κάμαρας φαίνεται στόμιο διαδρόμου, αλλά απαιτείται δύσκολη αναρρίχηση και δεν εξερευνήθηκε προς το παρόν. Συνολικά οι κάμαρες είναι επτά, αλλά επειδή τα σχήματά τους είναι ασαφή, μπορεί κανείς να μετρήσει και περισσότερες.

Η μορφή της σπηλιάς δείχνει ότι είναι κοίτη αποξηραμένου υπόγειου ποταμού. Είναι διανοιγμένη όχι σε ασβεστόλιθο όπως συνήθως, αλλά κυριολεκτικά μέσα σε απολιθώματα, κάτι ίσως μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα. Με μια προσεκτικότερη ματιά φαίνεται ότι τα τοιχώματα αποτελούνται από πυκνό δίκτυο απολιθωμένων φύλλων, μίσχων, κλαδιών και ριζών που φέρουν επικάλυψη σταλακτιτικού υλικού. Το δίκτυο αυτό δεν είναι συμπαγές, αλλά οι σχηματισμοί του χωρίζονται από αεροφόρους χώρους ώστετελικά ο μισός όγκος του πετρώματος είναι κενός.

Στην τρίτη κατά σειρά κάμαρα υπάρχουν ογκώδεις κορμοί δέντρων, και μάλιστα ένας στέκει όρθιος στο μέσον της κάμαρας σαν κολώνα, ύψους 5 μ. Δεν είμαστε βέβαιοι ότι πρόκειται για γνήσια απολιθώματα επειδή στους κορμούς δεν διακρίνονται ετήσιοι δακτύλιοι. Ίσως αυτό που φαίνεται σήμερα είναι μόνο το εξωτερικό εκμαγείο του φυτού, δημιουργημένο από εναποθέσεις αλάτων ή σταλαγμιτικού υλικού, ενώ το ίδιο το φυτό έχει αποσυντεθεί.

Ο σταλαγμιτικός διάκοσμος της σπηλιάς (και αυτός φυτικός!) είναι μέτριος και αρκετά λεηλατημένος από τους επισκέπτες, ιδίως κοντά στην είσοδο, η θέα των απολιθωμάτων πάντως, είναι εκπληκτική, και καθιστά αυτή τη σπηλιάμια αξιοθαύμαστη δημιουργία της φύσης.

Αρχαιολογικά ευρήματα εκ πρώτης όψεως δεν παρατηρήθηκαν. Τέλος η πανίδα της σπηλιάς αποτελείται κυρίως από λίγες νυχτερίδες.

Φόρμα Σχολίων

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
1 + 0 =

Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.